خداحافظی

شاید وقتی دیگر

                              آسمان آبی شد

 

                                                  یا حق

(خوبی و بدی دیدین حلال کنید.بنا به مشکلاتی که در حال دست و پنجه نرم کردن با هاشون هستم یه چند وقتی شایدم سالی  یا شایدم قرنی نیستم ولی یه روزی دوباره میام.)

جوابیه از طرف مخاطبان:

میخوایم سد صال شیاه نیای!

یا حق

 

 

کاشکی ما هم از این سید ها داشتیم.!

کاشکی ما هم از این سید ها داشتیم!

یه آقایی هست به نام سید طه رسولی .

دوستانی که اهل گیم و این چیز ها باشند با ایشون اشنا هستند.

یه متخصص واقعی در مورد بازی های کامپیوتری .

همیشه اطلاعات به روز داره و فوق العاده  تخصصی بازی ها رو بررسی میکنه.

حالا فکر میکنید در مقابل همچین آدم هایی  ما چی داریم؟

هیچیییییییی!

ببینید:

نویسنده های موسیقی ۲ دسته هستند:

۱. کسانی که خبرنگاری خوندند

۲. نخوندند

در عمل نتیجه کار هر دو دسته چندان فرقی نمیکنه.

یعنی چی؟

یعنی این که  یه نگاه به مطالب  مندرج در نشریات غیر تخصصی بندازید .میبینید که جز مشتی مزخرف چیزی نیست.

مطالبی که یه مشت الاف در موسیقی میشوند استاد و یک مشت استاد نه چندان میشوند: خدا !!

در برهه های کوتاهی که با اهالی مطبوعات در حوزه بالا روابط کمی داشتم (البته با ۶ نفر به طور اخص)

چیزی که دیدم آدم هایی هستند که لزوما تخصصی ندارند و چیزی هم نمیفهمند.

از مطالبشون کاملا مشخص هست.

از فضای اندکی که به موسیقی در صفحات هنر این نشریات اختصاص داره گذشته ما با مشتی انسان الکی خوش که به هر کس که بهشون نگاه کنه میگن استاد  روبرو میشیم.

واقعا میشه گفت هیچی ندارند که بگن.

من واقعا نمیفهمم که کسی که تا قبل از استخدام حتی اسم ابوعطا  و دشتی رو هم نشنیده چطوری میخواد در مورد موسیقی بنویسه و کسانی هم که شنیدند  آنقدر اوت هستند که اگر هم نمیشنیدند چندان فرقی نمیکرد.

 این مطلب رو  فوری نوشتم و وقت کافی نداشتم تا جمله بندی ای رو که در ذهنم بود بنویسن ولی در مورد نشریات تخصصی مطلب درست و در مونی دارم که به موقعش مینویسم.

یا حق